Łodzie podwodne
Pierwsze łodzie podwodne były naprawdę łódkami wiosłowymi, zbudowanymi z drewna i skóry, poruszającymi się pod powierzchnią wody. Nowoczesny atomowy okręt podwodny jest potężną i groźną machiną wojenną zdolną przepłynąć 500 tysięcy km zużywając 5 kg paliwa nuklearnego.
Po raz pierwszy użyto todzi podwodnej do ataku na okręt nieprzyjaciela w 1776 roku podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych Ameryki (1775-1783). Niewielka łódź podwodna Turtle (czyli Żółw) miała doczepić minę do stojącej na kotwicy w Zatoce Nowojorskiej brytyjskiej fregaty Eagle (czyli Orzeł). Atak nie powiódł się, jednak Żółwiowi udało się niepostrzeżenie podpłynąć do brytyjskiego okrętu, udowadniając przydatność militarną tego typu jednostek. Śrubę okrętową Żółwia napędzał pedałujący człowiek.
Znalezienie bardziej wydajnego sposobu napędzania łodzi podwodnych nie było sprawą łatwą.
Nadające się do napędzania łodzi silniki elektryczne skonstruowano w latach trzydziestych XIX wieku. Wydawały się one idealnym źródłem napędu okrętu podwodnego, gdyż nie produkowały żadnych spalin i nie zużywały tlenu. Jednak nie było to rozwiązanie kompletne, gdyż baterie zasilające silnik wyczerpywały się bardzo szybko.
W latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia wynaleziono akumulatory, czyli baterie, które można było powtórnie ładować. Jednocześnie rozwinięto konstrukcję prądnicy, która mogła to czynić. Teraz należało tylko wyposażyć łódź w dodatkowy silnik, który napędzałby prądnicę.
Rozwój konstrukcji łodzi podwodnych
Maszyna parowa potrzebowała wielkiej ilości powietrza, by spalić paliwo, oraz dużego komina, który odprowadzałby znad paleniska spaliny i dym. Maszyna mogła pracować gdy okręt płynął na powierzchni, lecz przed zanurzeniem należało ją zatrzymać, wygasić palenisko i uszczelnić komin. Było to więc rozwiązanie niepraktyczne.
Lepszym rozwiązaniem wydawał się być silnik benzynowy, lecz miał tę niedogodność, że opary paliwa są bardzo wybuchowe. Pomimo to na początku XX wieku zbudowano wiele łodzi podwodnych z takim napędem.
Pierwsze łodzie brytyjskie znane były jako statki typu Holland, od nazwiska ich konstruktora. Jednostki te miały długość 19,3 m i maksymalną szerokość 3,6 m. Na powierzchni okręt napędzany był silnikiem benzynowym, uzyskując prędkość 12 węzłów. Jednocześnie silnik ten ładował akumulatory. Pod wodą wyłączano silnik benzynowy, włączano zaś silniki elektryczne, które nadawały okrętowi maksymalną prędkość 8 węzłów.